Wat leiderschap gemeen heeft met opvoeden.
Tijdens een feestje sprak ik met een jonge, ambitieuze manager en moeder. Ze vertelde
over haar dubbele verantwoordelijkheid: omzet draaien én een team aansturen.
Opereren tussen strategie en operatie bleek pittig. Toen ze vroeg hoe ik daarmee omging,
grapte ik: “Neem jezelf niet te serieus.” Daarna deelde ik mijn visie.
Ik zie parallellen tussen het opvoeden van kinderen en het faciliteren van een team.
“Opvoeden” klinkt vaak als: wij weten het, zij niet. Maar kinderen, net als medewerkers,
weten vaak meer dan we denken, afhankelijk van hun ontwikkeling. In plaats van sturen,
kun je beter begeleiden, kaders bieden en vertrouwen op hun eigen inzicht.
Kinderen die in een keurslijf worden gedrukt, doen dat vaak omdat ouders willen voldoen
aan maatschappelijke verwachtingen of hun eigen onzekerheid projecteren. Dat remt
hun zelfontplooiing, onderdrukt talenten en leidt tot gewenst gedrag in plaats van
authentiek gedrag. Het verschil tussen thuis en buiten wordt steeds groter.
Hetzelfde geldt voor teams. Medewerkers die strak worden aangestuurd, volgen
aanvankelijk de regels, maar raken op termijn gefrustreerd en vertrekken. Geef ze ruimte,
toon oprechte interesse, voer gesprekken (gepland of spontaan) en vertrouw op hun
gezonde verstand. Zo ontstaat een open relatie waarin mensen groeien, als kind én als
professional.
Mijn visie raakte haar en we bleven erover praten via LinkedIn. Zoals op mijn profiel
staat: ik geniet van gesprekken over leiderschap, commerciële vaardigheden en
bedrijfsvoering.
Rob van Beuningen